Qualem igitur hominem natura inchoavit?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Peccata paria. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Duo Reges: constructio interrete. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Nam ista vestra: Si gravis, brevis;

Eam stabilem appellas. Praeterea sublata cognitione et scientia tollitur omnis ratio et vitae degendae et rerum gerendarum. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Nemo igitur esse beatus potest. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Ita, quem ad modum in senatu semper est aliquis, qui interpretem postulet, sic, isti nobis cum interprete audiendi sunt. Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

Quibusnam praeteritis?
Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis.
Quid enim?
Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate.
Pollicetur certe.
Ad eos igitur converte te, quaeso.
Quare attende, quaeso.
Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius?

Quare aliud aliquod, Torquate, hominis summum bonum reperiendum est, voluptatem bestiis concedamus, quibus vos de summo bono testibus uti soletis. Nisi enim id faceret, cur Plato Aegyptum peragravit, ut a sacerdotibus barbaris numeros et caelestia acciperet? Satis est ad hoc responsum. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Si ista mala sunt, in quae potest incidere sapiens, sapientem esse non esse ad beate vivendum satis. Et hanc quidem primam exigam a te operam, ut audias me quae a te dicta sunt refellentem. Suo genere perveniant ad extremum; Ut ad minora veniam, mathematici, poëtae, musici, medici denique ex hac tamquam omnium artificum officina profecti sunt. Quis, quaeso, inquit, est, qui quid sit voluptas nesciat, aut qui, quo magis id intellegat, definitionem aliquam desideret? Quem quidem vos, cum improbis poenam proponitis, inpetibilem facitis, cum sapientem semper boni plus habere vultis, tolerabilem. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere.

  • At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit;
  • Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos;
  • Praeclare Laelius, et recte sofñw, illudque vere: O Publi, o gurges, Galloni! es homo miser, inquit.
  • Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit.
  1. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur.
  2. Eam stabilem appellas.
  3. Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis?
  4. Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare;
  5. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. Nam e quibus locis quasi thesauris argumenta depromerentur, vestri ne suspicati quidem sunt, superiores autem artificio et via tradiderunt. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse.

Sic est igitur locutus: Quantus ornatus in Peripateticorum disciplina sit satis est a me, ut brevissime potuit, paulo ante dictum. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Quaerimus enim finem bonorum. Recte, inquit, intellegis. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Sed dum efficere vultis beatum sapientem, cum maximas animo voluptates percipiat omnibusque partibus maiores quam corpore, quid occurrat non videtis. Qui cum praetor quaestionem inter sicarios exercuisset, ita aperte cepit pecunias ob rem iudicandam, ut anno proximo P. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur.

Dabit hoc Zenoni Polemo, etiam magister eius et tota illa gens et reliqui, qui virtutem omnibus rebus multo anteponentes adiungunt ei tamen aliquid summo in bono finiendo.